اسطوره شكنان

"خيالتان راحت شد؟ ... منتظر چنين روزي بوديد..." حالا ديگر به راحتي مي توانيد نفس بكشيد. شهريار را به پائين كشيديد و اسطوره را شكستيد. ديگر با خيال آسوده مي توانيد به سراغ هر جادوگر و رمالي برويد و ناز جادو و جمبلش را بكشيد.   آن روز نحس فروردين، آن ميدان بلا و آن قتلگاه آزادي، وعده و ميعادگاه همه منتظران شكست تيم ملي و برپائي مراسم اسطوره كشان بود. مگر در همه كشورهاي صاحب فوتبال چند تا علي دايي وجود دارد و همه سرمايه و منابع ملت، صرف خلق چند اسطوره شده است؟ مگر نه اين است كه هرروز و در هر گوشه جهان، اسطوره ايي كذائي به نازكي بادكنك و به راحتي آب خوردن و به سرعت برق مي شكند و ابهت پوشالي اش فرو مي ريزد. ولي شهريار ما به استواري آذربايجان و به سربلندي سبلان است. او اسطوره ورزش ايران و جهان است.تنها جرم او غرور است. او از كسي باج نگرفت و به كسي باج نداد؛ حرف شنوي از اين و آن نداشت و سفارش كسي را نپذيرفت؛ و وام داران زور و تزوير، اين رويه شهريار را نمي پذيرفتند و حالا براحتي مي توانند دنبال گزينه مورد علاقه خود باشند. او اسطوره بوده و خواهد ماند اگرچه چند روزي به دم نحس بدخواهان، فروغ بي پايانش ناپيدا گشته. ولي اين چراغي است كه خدا برافروخته و به تقلاي مضحك كوتوله هاي بدانديش، خاموش نمي شود. روزي دوباره ظهور خواهد كرد و به فتح قله هاي ديگري از افتخار دست خواهد زد و روسياهي اين زمستان كج مدار براي همه ي آن صدهزار تماشاگر خالي از غيرت و همه بدخواهان خواهد ماند. همه آن صدهزار تماشاگري كه به معناي واقعي كلمه در آن روز هولناك و آن مبارزه جانكاه، فقط به تماشاي دست و پا زدن شهريار نشستند. فحش دادند، تخمه شكستند و سيگار كشيدند. در آن جهنم آزادي، شهريار ما تنها بود و مظلومانه مبارزه مي كرد و آن تماشاگران به سبك روميان باستان، انگشت شست را رو به پائين به حريفش نشان دادند. يعني: بكش...

و پس از شكست شهريار به پاخاسته و با سوت و كف به تشويق حريف پرداختند. ولي اين پايان ترا‍‍‍ژدي غمناك و توطئه آزادي نيست. پرده اول كشيده شد و پرده دوم ظهور فاتحانه شهريار خواهد بود. براي آن روز دعا مي كنيم.

                                                                                       اباصلت كبيري